Crude and Cheesy post ahead.

I get the internet democracy and all but reading everyone’s opinion on the new social networking overload seems like a complete waste of time. I know one wants to try everything thats new and free on the net but one doesn’t have to always start acting like a tech guru on each .x version release of a software.

Let me ask a question. When was the last time, you picked a piece of log aka dead wood book and read it start to finish including the blurb. I know you have Brown’s The Last Symbol hidden under your pillow for two weeks now. That paperback copy of Twlight saga is lying on your bookshelf for twelve days and 24 minutes and 16.5 seconds now. The first edition copy of recently passed away Salinger’s Catcher in the Rye is crying to be read for months now. The recently bought Agam Puram Anthapuram is enjoying some good shelf life in your bedroom. Last week’s Vikatan and India Today are folded and left unread on the couch. It doesnt matter that you dont like to read literary works of Jorge Luis Borges or Pablo Neruda. You like to read just ‘normal’ books. I get that. But when will you read them?

When can you actually close the browser, shut down your laptop and actually read the first page of Seth Godin’s latest best seller? When will you be free of not having to login to the social .coms, miss all the carefully created online personas’ effing status updates and not be nervous about it? Its not important to just have a shelf full of carefully selected coffee table books. To read without any interupptions is an act of freedom in the contemporary society. How about today ? Say yes to the Log. Now, Logout. Thanks.

This was just brilliant. Dramatic and mythological in its narration and very east in its philosophy. I’m too tempted to lend my piece of detailing but will hold-off because of the lack of words that I can use to describe my daemon/genius. It may sound cocky to say that but inevitably we have all experienced this moment atleast once. My daemon/genius could very well be a lame one neverthless it exists, not in the form that Liz explained but differently. I tend to call it the self but sure, genius works as well.

If you haven’t, you should, atleast skim through the second 36 chapters of Liz’s Eat, Pray, Love which I thought was very well written despite the cheesiness in the title and the feminism that people thought existed in this book.

It’s been incubating for 25 years but Stephen King is finally ready to show the world the 1,000-plus page epic he first attempted writing in the 1980s. Under the Dome, in which an invisible force field seals off a Maine town from the world, is due to be published this November, his publishers have said.

Weighing in at a whopping 1,120 pages, Under the Dome is a return for the bestselling author to the arm-breaking heft of his classic novels The Stand and It. King told an audience at the Library of Congress in Washington DC last year that he’d first had the idea for the book 25 years ago, and made a stab at writing it. “I tried this once before when I was a lot younger, but the project was just too big for me and I let it go, I let it slide,” he said. “But it was a terrific idea and it never entirely left my mind. It just kinda stayed there and hung out, and every now and then it would say write me, and eventually I did.”

I probably wouldn’t complete it but I’m sure going to attempt reading it. Afterall it is 25 years in the making plus there is no one else in literary world who can compete with Stephen King in his area of expertise.

John Updike, a Lyrical Writer of the Middle-Class Man, Dies at 76. If you haven’t read Rabbit, Run yet, you should.

Writer Sujatha was recently admitted in a hospital due to pneumonia. Desikan writes a touching note on his blog.

While its shocking to know that Sujatha had a pneumonia attack that bothered his kidney, on a bright side, he is recovering quickly from it. Let’s hope that Writer Sujatha recovers completely and comes back to entertain us with his columns.

Here’s the piece from Desikan’s blogpost -

குடியரசு தினத்திற்கு சில நாள்கள் முன் ஒரு காலையில் எனக்கு தொலைப்பேசி அழைப்பு வந்தது. பேசியவர் திருமதி. சுஜாதா

“தேசிகன், சாருக்கு உடம்பு சரியில்லை, அப்பல்லோ ஆஸ்பத்திரியில் ஐ.சியூவில் இருக்கார்.”

“மாமி என்ன ஆச்சு?”

“புத்தகக் கண்காட்சி, சிவாஜி திரைப்பட விழாவுக்கெல்லாம் போனதா என்னன்னு தெரியலை, நிமோனியா வந்து, அதுக்கு சாப்பிட்ட மாத்திரைனால கிட்னி affect ஆகி, இப்ப மூச்சுச் திணறல் வந்து ஆக்ஸிஜன் வெச்சிருக்காங்க”

“யார் பாத்துக்கரா?”

“யாருக்கும் தெரியாதுப்பா. ஏதோ உன்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணித்து, சொன்னேன், அவர் தம்பிக்குக் கூட தெரியாது”

அந்த வாரம் சென்னை சென்று அவரை அப்பல்லோ மருத்துவமனை ஐ.சி.யுவில் பார்த்தேன். உடம்பு மெலிந்து, குழந்தை போல இருந்தார். குழந்தை மாதிரியே பேசினார்.

“என்ன தேசிகன் எப்படி இருக்க. இப்ப என்ன கிறுஸ்துமஸ் லீவா ?”

“சார் கிறுஸ்துமஸ் முடிஞ்சு, பொங்கல் முடிஞ்சு இன்னிக்கி குடியரசு தினம்”

“ஓ. ஆமாம். உள்ளே இருந்ததால ஒண்ணும் தெரியலை. முதல்ல வெளியே வரனும் தேசிகன். இங்கே போர் அடிக்குது. இப்ப இந்த வாக்மென் தான் என் நண்பன், பாட்டு கேட்கிறேன். காலையில் பக்திப் பாட்டெல்லாம் வைக்கிறாங்க. ஆனா இந்த ஹெட் ஃபோன் தான் உறுத்துது. அந்த கேபிள் லென்த் பொறலை. காட்லெஸ் ஹெட் போன் எங்க கிடைக்கும் ?”

“இங்க சென்னைலயே கிடைக்கும், கிடைச்சா வாங்கி அனுப்பறேன்”

“காலையில பேப்பர் படிக்கிறேன், ஆனால் நான் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்த போது என்ன ஹெட்லைன்ஸ் இருந்ததோ அதே தான் இப்ப இருக்கு, ஒண்ணும் மாறலை” என்றார். நான் புன்னகை செய்தேன்.

“சீக்கரம் வெளியே வாங்க இன்னொரு டிரிப் ஸ்ரீரங்கம் போகலாம்” என்றேன். முகம் மலர்ந்தது. “கட்டாயம் போகலாம்,” என்றார் தன்னம்பிக்கையுடன்.